MAVİ KƏNDİR - Vaqif Bayatlı Odərə ithaf
MAVİ KƏNDİR
Vaqif Bayatlı Odərə ithafI. Doğuluş
"...Ancaq, ancaq
göyüzünün dar ağacından
doğulur şairlər.
Əzablar doğmur,
qılınclar, qələmlər doğmur şairi" -
onlar yalnız
iz buraxır ruhda,
kölgə salar sətirlərə.
O doğulur -
sözlərlə yox,
susqunluğun sarsıdıcı səsində.
O doğulur -
göylərin göz yaşıyla,
qəlbində qopan ilk göy gurultusuyla.
II. Dar ağacının altında
Ömrü boyu o dar ağacı altındayaşayır, yazır şair.
Qəfil sevgiyə hazır olantək,
hər an qəfil ölümə hazır.
Çünki bilir:
söz elə bir kəsmə anıdır -
sükutu yarıb keçən
görünməz bir bıçaq.
Başının üstündə
göyüzü -
sanki Tanrının çəkdiyi bir şəkildir,
dar ağacına oxşayan
sonsuz bir rəsim.
III. Görünməyən kəndir
Yaza-yaza boynundakıgörünməyən mavi kəndiri
hər gün bir az dartır özü.
Nə qədər yazırsa,
o qədər gərilir ip,
çünki söz ruhun yandırdığı çıraqdır -
nur verər,
amma külünü də içində saxlayar.
Kim bilir,
bəlkə də heç yerli-dibli
yoxdur dar ağacı?
Bəlkə kəndir
Tanrı sevgisindən uzanır?
Bəlkə boğmaq üçün yox,
bağlamaq üçündür insanı
sözə, səssizliyə, göyə?
IV. Tanrı ilə arasında...
Tanrının əlindədikəndirin son ucu —
nə zaman çəkəcəyini
yalnız O bilir.
Bəzən ipi boşlayar,
şair nəfəs alar,
bəzən sıxar —
və o an yazı doğular,
bir qılınc kimi
kağızı doğrayar.
O kəndir nə əzabdır,
nə də mükafat.
O bir yol,
sözün arxasındakı sonsuzluğa aparan
mavi, şəffaf bir ip.
V. Susqunluğun sonda dediyi
Yolun sonundadar ağacı yox,
vədlər kimi susan
bir boşluq durur.
Orda nə ölüm var,
nə həyat —
orda yalnız yazının
tərtəmiz nəfəsi
və Tanrının
səssiz təbəssümü.
SONDA
Şair göyə baxır,dar ağacına yox -
öz içində uzanan
mavi kəndirin
ucuna baxır.
Orda bir işıq var,
və o işığın içində
yeganə cavab:
Yaz! Yaz! Yaz!
Ədalət Qarabulud.
