İKİ ODUN ARASINDA - (mistik-fəlsəfi poema) - Ədalət Qarabulud

İKİ ODUN ARASINDA

(mistik-fəlsəfi poema)

I. YARIM TANRILAR

Biz küləklə qidalanan at nəfəsi idik —
boşluğun içində unudulmuş dua kimi.
Səhranın damarlarından keçən
gümüş qan idik biz.

Hilalın kölgəsində doğulmuş
xaçın işığına baxan uşaqlar idik,
Tanrının iki aynada
özünü axtardığı yansıma kimi.

Qılınclarımız sanki
dan yeri ilə alatoranın arasında
çəkilmiş bir səs idi,
sükutla danışan bir ildırım.

Biz torpaqla odun
evliliyindən doğulan tüstüydük,
nə yerə aid, nə göyə.

Səhrada Tanrı səsini eşidəndə
qorxudan yox, yanğıdan titrəyirdik —
çünki o səs bizə bənzəyirdi,
yalnızlığa bürünmüş bir qılınc səsi kimi.

II. İKİ ODUN ARASINDA

Dünya iki od idi,
biz onun közündə doğulan kölgə.
Qüdsün daşı bizə oxşayırdı —
çünki həm qanı, həm göz yaşı udurdu.

Biz bədənlə ruhun
arasında qalan yol idik,
nə o tərəfə çatan,
nə bu tərəfə dönən addımlar kimi.

Məscidlərin minarələri
bizim vicdanımızın barmaqları idi,
kilsələrin zəngləri
ürəyimizdə çalınan xəbərdarlıqlar kimi.

Biz hər səhər qılıncımızı
dua kimi yuxarı qaldırdıq,
amma Tanrı
bir tərəf seçmədi bizim üçün.

Hər döyüş meydanı
bizim içimizdəki cəhənnəmin aynasıydı,
hər ölən düşmən —
bizim ölən yarımız.

İki od arasında qaldıq,
amma heç biri bizi isitmədi —
çünki ruhun üşüməsi
bədən soyuğundan dərin idi.

III. SÜKUTUN QILINCI

İndi biz sükutun içində yanırıq,
sanki külə çevrilmiş səslərik.
Zaman bizi oxumağa qorxur,
çünki hər sətirimizdə
bir dua ilə bir lənət
yanaşı yatır.

Kiprin gecələri —
sanki Tanrının unutduğu səhifə,
biz o səhifədəki
yanmış sözlərik.

Mason masalarında
bizim adlarımız
gizli bir qara nöqtə kimi idi,
heç kimin demədiyi,
amma hər kəsin hiss etdiyi.

Biz indi dənizin içində yanırıq —
çünki su belə bizi soyutmur.
Ruhumuzun duzu
çəkilib getmir dalğalardan.

Rodosun küləyi
bizim at nalımızın səsini
hələ də daşlarda gəzdirir,
sanki dünya
hər addımda bizi xatırlasın deyə.

Biz türkopollar —
dinin sükutuna bürünmüş qılınclarıq,
Tanrının unutqanlığında
parlayan kölgələr.

SON SÖZ

Bizi unudan tarix
əslində bizdən qorxdu.
Çünki biz sübut idik —
imanın da, küfrün də
eyni atın üzərində
birlikdə süra biləcəyinə dair.

Biz Tanrının bədənində
yarıq idik,
o yarıqdan işıq sızırdı,
amma o işıq
heç kimin gözünə çatmırdı.

İndi külək danışır bizim yerimizə —
çünki yalnız külək
iki odun arasında sağ qala bilər.