MİFİK ŞƏHƏR – poema - Ədalət Qarabulud

MİFİK ŞƏHƏR – poema

ÖN SÖZ 

Gözlərinizlə oxuyun, ruhunuzla dinləyin…
Mifik şəhər…
Hər küncündə bir sükut yatır,
hər daşında bir sirr gizlidir.
Sevgi – unudulmuş misra,
fəsillər – ixtisara düşmüş hekayə.
İnsanlar gəzir,
amma ruhları kölgəsizdir.
Bu poema –
sevgini axtaran,
sükutla danışan,
özünü və Tanrını kəşf edən yolçunun hekayəsidir.
Oxucu, sən də öz iç şəhərinə səyahət edəcəksən.

I. Küçələr

Sənə demişdim axı,
bu mifik şəhərdə…
İndi sevgilər nədi,
fəsillər də ixtisara düşüb.
Küçələr dua kimi dar,
divarlar minarəsiz məscid,
qapılar qəbir daşı kimi bağlıdır.
Addımlar eşidilir –
amma yolçu yox.
Kölgələr danışır –
amma insan yox.
Hər daşda susdurulmuş nida yatır –
amma heç kim eşitmir,
qulaqlar daşdan da kardır.

II. Zaman

Burda zaman daşır –
amma saatlar susur.
Bahar – süni nəfəs,
yay – yanğınsız kül,
payız – yarpaqsız ağac,
qış – qar olmadan don.
Ulduzlar – tavanın çatlarından sızan
soyuq damcılar,
Ay – unudulmuş bir misra,
Günəş isə paslı bir güzgü –
öz işığını belə tanımayan.
Zaman burda dairə vurur –
amma heç vaxt çatmır.

III. İnsan

Burda insan – nəfəsli daşdır.
Onun gülüşü – boşqabda qırıq şüşə,
onun qəlbi – içi boş bir qutu.
Hər kəsin gözündə qapalı pəncərə,
hər kəsin dilində yarımçıq dua.
Bədənlər gəzir –
amma ruhlar kölgəsizdir.
Mən gəzərkən özümə rast gəlirəm:
bir küncdə uşaq kimi ağlayıram,
digərində qoca kimi susuram.
Bir küçədə dua edirəm –
digərində öz dua səsimdən qorxuram.

IV. Sükut

Bu şəhərdə səs yoxdur –
yalnız sükutun çoxlu formaları var.
Bəzən qılınc kimi kəsir,
bəzən daş kimi boğur,
bəzən körpü olur,
bəzən uçurum.
Hər şey danışır –
amma heç nə eşidilmir:
külək danışır,
yarpaq danışır,
daş danışır –
amma insan yox.
Sükutun içində gizlənən kitab var:
oxusan – susarsan,
susanda – anlarsan.

V. Tanrı

Bəs Tanrı?
O da buradadır –
amma nə yuxarıda, nə aşağıda.
O – divarların arasındakı boşluq,
daşların nəfəsi,
göz yaşının tökülməyən halı.
Tanrı – sükutun gizli ürəyidir.
Kim eşidirsə – daşla danışa bilir,
küləklə dua edə bilir.
Mən ruhumu axtarıram –
hər küncdə özümə rast gəlirəm:
birində “mənəm”,
digərində “mən deyiləm”.
Mifik şəhər – mənim içimdir.

ƏKS-SƏDA – Son Söz

Mifik şəhər yalnız bir yer deyil –
o, zamanın, sevginin və sükutun
ruhumuzda yığıldığı məkandır.
Daşlar danışır – amma qulaqlar eşitməz;
sözlər yanar – amma dil onları deyə bilməz;
insanlar gəzir – amma kölgələrini tapa bilməz.
Hər kəsin içində bir şəhər var,
hər kəsin içində sükut,
hər kəsin içində Tanrının gizli nəfəsi.
Mifik şəhər bizik –
öz itkin sözlərimizi,
susmuş sevgilərimizi,
unutduğumuz fəsillərimizi daşıyan.
Hər addım – daşlara yazılmış misra,
hər nəfəs – sükutla danışan,
Tanrıya yüksələn dua.

Ədalət Qarabulud.
скачать dle 12.1