VƏTƏN - Ədalət Qarabulud

VƏTƏN

Ön Söz (Epigraf):
Vətən – torpaq deyil, ruhun qırmızı nəfəsidir.

I. Qanlı dua

“Qan qurban deyil, dua kimi göyə qalxan işıqdır.”

Mən şəhidin nəfəsiyəm,
damarlardan axan qırmızı dua.

Hər damla qan göyə qalxdıqca
ulduzlar bir az da parıldayır.

Məni eşidən torpaq susur,
amma göylər danışır:
“Ölüm – yalnız əbədiyyətin qapısıdır.”

II. Ulduz qılıncı

“Zülməti kəsən hər qılınc, əslində işıqdır.”

Mən qaranlığı yarmaq üçün doğulmuşam,
səmadan asılmış işıq qılıncıyam.

Sükut məni itiləyir,
dualar məni parıldadır.

Mən ölümün ipini kəsəndə
ruh azadlıq qanadına çevrilir.

III. Yanan şam

“Yanmaq – özünü məhv etmək deyil, başqasına yol açmaqdır.”

Mən özümü yeyən günəşəm,
öz işığımla məhv olub
sizə yol göstərirəm.

Külüm torpaqda beşik,
alovum göydə qurbangahdır.

Mən yanmasam – dua lal,
qılınc kor, yol isə qaranlıq qalar.

IV. Torpaq

“Torpaq – qanın kitabı, göz yaşının beşiyidir.”

Mənim bağrımda min illərin kitabı yatır,
hər qırmızı damla bir ayə yazır üstümə.

Məzarlığım həm beşikdir, həm məbəd.
Qan məni göyərdir,
göz yaşı məni sulayır.

Mənim sükutum – xalqın yaddaşıdır.

V. Göy

“Göyün səssizliyi də dua oxuyur.”

Mənim səssizliyimdə
hər şəhid bir ulduza çevrilir.

Burada nə dua itir,
nə qılınc paslanır.

Hər nəfəs bir çağırış,
hər ölüm yeni bir başlanğıc.

VI. Sükut

“Sözün bitdiyi yerdə həqiqət danışar.”

Mən görünməz bir qılıncam,
səssiz kəsirəm qəlbin qaranlığını.

Mən Tanrının nəfəsiyəm –
sözsüz, səsiz, amma hər şeydən güclü.

Mənim sükutumda
xalqın göyərən duası yatır.

VII. Külək

“Külək şəhidlərin pıçıltısını göylərə daşıyır.”

Mən şəhidlərin ruhunu daşıyan elçiyəm.
Torpaqdan göyə qalxan pıçıltını
qucaqlayıb ulduzlara aparıram.

Mən səngərin yarasından əsirəm,
ananın göz yaşından əsirəm,
amma əsdikcə
ümid toxumlarını daşıyıram.

VIII. Su

“Su həm qanı yuyar, həm yaddaşı daşıyar.”

Mən həm qanı yuyuram,
həm göz yaşını daşıyıram.

Çaylarımda şəhidlərin
ruh çırpıntısı axır.

Mən torpağı dirildən ölümsüzlükəm,
ölənlərə həyat verən
gizli and içmişəm.

IX. Çinar ağacı

“Kökləri torpaqda, budaqları göydə olan hər ağac – xalqın yaddaşıdır.”

Mənim köklərim torpaqdadır,
budaqlarım göyə uzanır.

Mən əsrlərin şahidiyəm,
yarpaqlarım şəhidlərin nəfəsiylə titrəyir.

Mən sükutun qardaşıyam,
küləyin sirdaşıyam,
su ilə qidalanıb dua ilə yaşayıram.

Mən xalqın kölgəsində
əbədiyyətin simvoluyam.

X. Xalqın səsi

“Vətən uğrunda ölənlər, əslində doğulurlar.”

Mənim uğruma ölənlər,
əslində doğulanlardır.

Onların ruhu günəş kimi qalxır,
kölgəsi torpağa səcdə edir.

Mənim adım – VƏTƏN,
mənim yolum – həm dua, həm qılınc,
həm şamın işığı,
həm də göylərin sükutudur.

XI. Alovlu dağlar

“Dağlar qəzəbi saxlayır, alovu isə ruhlara yol göstərir.”

Dağlar yuxarı qalxır, alovu ilə səmaya toxunur.
Onların zirvəsi qanlı bir çıraq,
daşları isə tarixin kitabıdır.

Mən onların kölgəsində
xalqın müqəddəs yürüşünü seyr edirəm.

XII. Gecənin nəfəsi

“Gecə qaranlıq deyil, ruhun aynasıdır.”

Gecə nəfəs alır, ulduzlar titrəyir.
Hər bir kölgə bir dua oxuyur,
hər bir qaranlıq bir işığa bələdçilik edir.

Mən o gecədə görünməzəm,
amma hər göz yaşını, hər pıçıltını saxlayıram.

XIII. Qanadlı ümid

“Ümid qanadlıdır, hər ölüm onun səmaya qalxmasıdır.”

Mən şəhidlərin ruhu ilə uçam,
hər qanad çırpıntısı bir gələcəyi doğurur.

Torpaq məni saxlayır,
göy qucaqlayır,
və mən bütün dünyanın sükutunu qulaq asıram.

XIV. Sonsuz yol

“Hər yol qurtarır, amma Vətən sonsuzdur.”

Mən sonsuz yolam, hər addımda tarix,
hər nəfəsdə dua.

Mənim qırağımda əcdadların pıçıltısı var,
içimdə isə gələcəyin işığı yanır.

Mən sükutla danışan, qanla yazılan,
işıqla yol göstərən bir varlıqam.