AZADLIQ (poema) - Ədalət Qarabulud

AZADLIQ

I – Sonsuzluq xalçası

Əvvəl dünya sonsuz idi –
göyün üzündə sərilmiş bitməyən xalça kimi.
Uzaq üfüqlər –
gizli pəncərələr,
gözün toxuna bilmədiyi.

Qorxurdum –
çünki sonsuzluq çılpaq bir dərya kimidir,
nə kənarı var, nə də sahili.

Qaçırdım –
öz nəfəsimdən,
öz kölgəmdən,
zəncir kimi ağır düşüncələrdən.

Və bir gün divarlar göründü –
görünməz əl göy üzünə qara cizgi çəkdi.
Sevindim – sərhəd bəzən sığınacaqdır,
azadlıq isə qorxunun başqa adı.

II – Daralmanın qanunları

Divarlar yaxınlaşdı –
ağır qapılar sürüşür kimi,
hər addımda dünya daralırdı.

Otaq qaldı – son nəfəs qədər kiçik,
damla su qədər dar.

Küncdə tələ – qorxudan toxunmuş güzgü,
xəyallardan hörülmüş.

Qaçdım ora da –
alovlu pərvanə kimi qaranlığa cəlb olunan.

Pişik dilləndi:
“Sadəcə istiqamətini dəyiş,
öz içinə dön,
çünki çıxış zehnində gizlidir.”

Sükut gəldi –
sözləri udan dərin quyu kimi.
Pişik siçanı yedi – zamanın özü yaratdığını udduğu kimi.

III – Öz içindəki qorxu

Divarlar – düşüncənin sümüyü,
sındıqca ağrı verir,
amma yenidən daralır.

Tələ – gözün özü,
həqiqəti görməyən, əyilmiş qara güzgü.

Qaçış – zehnin titrəməsi,
yuxuda yıxılan bədən kimi
boşluğa düşmək cəhdi.

Azadlıq – suda yanan od,
görünməz, amma nəfəsində hiss edilən.

Quş gördüm – qanadları daşdan ağır,
havada asılı qalıb,
uça da bilmir, düşə də.
O quş mən idim.

Alov gördüm – kül olmaq istəmir,
amma közə çevrilməkdən qaçmır.
O alov mən idim.

IV – Sükutun özüdür

Sonda gördüm –
divar da mənəm,
tələ də mənəm,
pişik də, siçan da
mənim içimdədir.

Qorxularım məni yedi,
arzularım məni uddu.
Və mən qaldım –
çılpaq bir nəfəs,
görünməz, amma kainata yayılan.

Azadlıq – heç yerdə deyil, hər yerdədir.
Qaçışın işığı deyil, qaçmamağın qaranlığıdır.

Azadlıq – özünü udmaq, doğmaq, itirib yenidən tapmaqdır.

Və mən anladım:
Azadlıq – sükutun özüdür.