SƏNİ KİMSƏYƏ VERMƏZDİM (Mistik poema) - Ədalət Qarabulud

SƏNİ KİMSƏYƏ VERMƏZDİM

(Mistik poema)

Ön Söz - Sükuta Giriş

Hər yolun başlanğıcı bir addım deyil,
bir nəfəsdir.
O nəfəsdən doğulan səs - şeirə çevrilir.
Şeir isə sirrin paltarıdır:
görünəni gizlədir,
gizlini göstərir.

Mənim yolum Tanrıya tərəf deyildi - 
çünki Tanrı yol deyil.
O, yolun özüdür.
Mənim yolum öz içimdən keçdi,
sənin adınla işıqlanan dərinliklərdən.

I FƏSİL - QUŞ (Varlıq)

Epigraf:
“Ruh - suda donmayan atəşdir.”

Göy üzündə bir quş gördüm,
qanadlarının hər çırpıntısında
gözlərimdən düşən kölgə uçurdu.

Mən o quşu saxlamaq istədim,
amma quş havanın pıçıltısı idi.
Havanı ovuclamaq - 
boşluğa əl uzatmaq kimidir.

Səni kimsəyə verməzdim,
amma sən də kimsə deyildin.
Sən havanın sirriydin.

Mini-parça:
Quşun qanadında gecə açılır,
gözlərim işıqla dolur,
amma heç bir işıq tutulmaz…

II FƏSİL - DAŞ (İtki)

Epigraf:
“İtkilər torpaq deyil,
toxumların gizli yatağıdır.”

Bir daşın üzünə baxdım,
o daş min ilin səssizliyini daşıyırdı.
Heç nə demirdi,
amma hər çatında
ölümün dodaq izi vardı.

O daşa toxundum,
əlimi soyuq çəkdi içimə.
O an anladım - 
itki bədən deyil,
itki ruhun paltarıdır.

Səni itirdim,
amma itki mənim içimdə bir qapı açdı.
O qapının adı:
başqa doğum.

Mini-parça:
Daşın sükutu qulağımda fısıldayır:
“Heç nə itmir,
sadəcə adını dəyişir…”

III FƏSİL - KÜLƏK (Dönüş)

Epigraf:
“Külək dağıdır,
amma dağıntının içindən yol açır.”

Bir külək qopdu,
əlimdə saxladığım hər şeyi apardı.
Sözləri, xatirələri,
daha heç vaxt dönməyəcək baxışlarını.

Mən küləyə dirənmədim -
dirəniş küləyi acılaşdırır.
Mən özümü buraxdım,
və gördüm ki,
küləyin qamçısı azadlığın nəfəsidir.

Sən küləyə qarışdın,
mən də küləyə qarışdım,
və orada birləşdik.

Dönüş bu imiş -
sənə yox,
özümə qayıtmaq.

Mini-parça:
Külək hər şeyi aparır,
amma aparılanların içində
yenidən doğulacaq səslər gizlənir.

IV FƏSİL - SÜKUT (Sonuç)

Epigraf:
“Sükut — Tanrının nəfəsidir.”

Sükutun içində dayanıb dinlədim.
Quşun səsi yox oldu,
daşın susqunluğu əriyib getdi,
küləyin uğultusu da dayandı.

Qaldı yalnız bir nəfəs -
o nəfəs ki,
öz adını belə demirdi.

Sükut gözdə işığa bənzər,
səsdə duaya bənzər,
ürəkdə Tanrıya bənzər.

Səni kimsəyə verməzdim,
amma indi anladım:
sən heç vaxt ayrılıq olmamısan,
sən sadəcə sükutun içində gizlənən
əbədiyyət idin.

Mini-parça:
Sükutun qapısını döyən hər nəfəs
Tanrı ilə danışır,
ama sözlər olmadan…

Epiloq – Son Nəfəs

Hər şey keçdi:
varlıqdan itkiyə,
itkidən dönüşə,
dönüşdən sükuta.

Bu yolun adı - 
insanın özünə qayıdışı.

Əllərim havada qaldı,
amma boşluq deyil,
işıq tuturdular.

Çünki heç nə bitmədi:
quş havaya qarışdı,
daş torpağa,
külək göyə,
və bütün sirr -
sükuta.

Mini-parça:
Əsl səyahət, yol deyil,
sükutun içindəki dönüşdür.
Əsl varlıq, əsl itki,
hər şey -
sükutun qanadında gizlənmişdir.