Könlün Labirinti (mistik-fəlsəfi poema) - Ədalət Qarabulud

Könlün Labirinti

(mistik-fəlsəfi poema)

Motto:
Könül – insanın əbədi yolçuluğunun xəritəsidir.

Epiqraf

"Allah göylərin və yerin nurudur. Onun nurunun misalı budur ki, sanki içində çıraq olan bir çıraqdandır. O çıraq bir şüşə içindədir. Şüşə isə sanki parlaq bir ulduzdur..."

— Qurani-Kərim, Nur surəsi (24:35)

I. FƏSİL – Gizli Çıraq

Könül –
içimdə gizli bir çıraqdır,
küləksiz də yanır,
sönməyə razı olmur.
Mən sükuta qərq olsam da,
o – öz zikrini pıçıldayır:
“Ya Hü, Ya Haqq, Ya Nur...”
Gecə qaranlığı
onun işığına borcludur,
o olmasa –
göy də, yer də susar,
mən də yox olaram.
Zikr:
Könül, mənim yolumu nurla işıqlandır,
Könül, məni özündən Allaha apar,
Könül, məni məndən xilas elə!

II. FƏSİL – Labirint

Könül məni
labirintə aparır hər gün,
nə qapısı var,
nə çıxışı.
Divarlarımı görmürəm,
amma hiss edirəm
daha da daralır içim.
Soruşuram:
“Haradan gəldim, hara gedirəm?”
Cavab yoxdur,
ancaq bir uğultu:
öz nəfəsimə qarışmış Tanrı səsi.
Zikr:
Könül, mənim yolumu nurla işıqlandır,
Könül, məni özündən Allaha apar,
Könül, məni məndən xilas elə!

III. FƏSİL – Sınaq Gecələri

Gecələr ruhumun
sınandığı meydandı.
Yuxu gəlmir gözümə,
çünki könül
yatmağa qoymur.
Onun sükutu belə
zəncir səsi kimidir qulağımda.
Hər dua bir ox olur,
ürəyimi deşir,
amma yaralarımla
daha da yaxınlaşıram Allaha.
Zikr:
Könül, mənim yolumu nurla işıqlandır,
Könül, məni özündən Allaha apar,
Könül, məni məndən xilas elə!

IV. FƏSİL – Ömürlük Sirr

Könül mənim deyil –
mən könülünəm.
Mən torpaq olsam,
o işıq olacaq;
mən susanda,
o zikr edəcək.
Elə bil Allahın əmanəti
qoyulub sinəmə,
və ömrüm boyu
o əmanəti daşımaqla
sınağa çəkilmişəm.
Zikr:
Könül, mənim yolumu nurla işıqlandır,
Könül, məni özündən Allaha apar,
Könül, məni məndən xilas elə!

V. FƏSİL – Duavari sonluq

İndi hiss edirəm –
yol bitmir,
yol işığa çevrilir.
Könül qapı açır
sonsuzluğa,
orada nə kədər var,
nə də zəncir.
Sükutun içində
bir nida eşidirəm:
“Ey qəlbini təmizləyən,
Rəbbinə dön!
O səndən razı,
sən də Ondan razı...”
O an anladım –
könül labirint deyil,
əslində açar imiş:
Tanrının qapısına aparan.
Son zikr (dua):
Ey Rəbbim, könlümdəki işığı Öz nurundan al,
Məni mənim qaranlığımdan çıxar,
Məni Sənin sükutuna qovuşdur!

Ədalət Qarabuludскачать dle 12.1