GÖYLƏRDƏ QALAN AYAQ İZLƏRİ... (Mistik poema) - Ədalət Qarabulud

GÖYLƏRDƏ QALAN AYAQ İZLƏRİ

Müqəddimə

"Ayaq izləri göydə qalar,
amma yol həmişə qəlbdən başlayar."
Göylərdə ayaq izləri qalır,
yerin daşları isə sükutla dolur.
İnsan torpaqdan gəldiyini düşünür,
amma ruhun mənbəyi işıqdır.
Bu əsər — qayıdışın,
vəhdətin və nurun kitabıdır.

Fəsil I — Ayaq izlərinin sirri

Epiqraf: “Nurla gedən yolçu kölgə qoymaz.”
Göylərdə ayaq izlərin qalıb,
ulduzlar hələ də sənin addımlarını sayır.
Hər addım — nurdan yaranmış bir zikr,
hər iz — qayıdış yolunun sükutlu işarəsidir.
Tez-tez göylərə baxmağın
xatırladır ki,
sən torpaqdan yox, işıqdan yaranmısan.
Torpaq səni saxlamaz,
nur səni geri çağırar.
Göy sənə deyir:
“Qayıt, ey yolçu,
çünki ayrılıq yalnız bir xəyal idi,
və sən heç vaxt ayrılmamısan.”

Fəsil II — Yer və göy arasında

Epiqraf: “Torpaq bədəni saxlayar, ruhu isə yalnız göy daşıyar.”
Yer bədəni saxlayar,
amma ruh həmişə nurla qovuşar.
Torpaq səni gizlətmək istəsə də
göy pərdələri açır,
buludlar çiynində yol salır.
Sən göydən gəlmədin,
sən həmişə göydə idin.
Yer yalnız
sənin nurunun tozlu aynasıdır.
Hər baxışın —
sonsuzluğa açılan dua,
hər nəfəsin —
səssiz zikrdir.

Fəsil III — Vəhdətin çağırışı

Epiqraf: “Ayrılıq pərdədir, vəhdət həqiqət.”
Sufi deyir:
“Biz Ondan gəldik,
yenə də Ona dönəcəyik.”
Sənin gözlərin bu həqiqəti danışır,
çünki baxışların
vəhdətin işığını xatırladır.
Ayrılıq yalnız pərdədir,
vəhdət isə həqiqət.
Pərdəni görən kədərə düşər,
həqiqəti görən əbədiyyətə.
Bir gün sən gedəcəksən,
gedəndə ulduzlar susacaq,
yerin bütün daşları susacaq,
və biz anlayacağıq:
sənin izlərin göydə deyilmiş,
bizim gözlərimizdəymiş.

Fəsil IV — Sufi nur hikmətləri

Epiqraf: “İnsan iz qoymaz torpaqda, nurda iz salar.”
Ayaq izlərin göydə deyil,
göy sənin içindədir.
Kim öz içindəki göyü tanıdısa,
nurla birləşdi.
Qayıdış yolu uzaqda deyil,
qəlbin dərinliyində gizlidir.
Kim qəlbini təmizlədi,
öz yolunu orada gördü.
Dünyanın bütün yolları
nurun başladığı yerə dönür.
Başlanğıc və son
eyni işığın təkrarıdır.
İnsan torpaqdan doğular,
amma ruh torpağa bağlı qalmaz.
Torpaq ölümlə bitər,
ruh isə əbədiyyətə açılar.
Həqiqi yolçu iz qoymaz daşlarda,
izlərini nurda saxlayar.
Daş unudar,
nur isə əbədiyyətin yaddaşıdır.
Hər kəsin öz qəlbində
bir səmaya açılan qapı var.
Kim o qapını aça bilsə,
göylər ona işıq kimi gülümsəyər.

Fəsil V — Hikmətli yekun

Epiqraf: “Son — başlanğıca qayıdışdır.”
Biz Ondanız, yenə də Ona dönəcəyik,
çünki yolun başlanğıcı ilə sonu eyni işıqdır.
Torpaq bədəni saxlayar,
amma ruh həmişə nurla qovuşar.
Sən göydən gəlmədin,
sən həmişə göydə idin.
Yer — sənin yolunu unutmamaq üçün bir aynadır.
O ayna qırıldığında
nur öz başlanğıcına dönəcək,
və sən vəhdətin içində əbədi qalacaqsan.

Xatimə

Epiqraf: “Göy uzaqda deyil, göy qəlbindədir.”
Göylərdə qalan ayaq izləri
ruhun əbədiyyət yolunu göstərir.
O izləri izləyən hər yolçu
özündə gizlənmiş göyü tapacaq.
Və biləcək:
göylər uzaqda deyil,
göylər öz qəlbimizin içindədir.

Ədalət Qarabulud.скачать dle 12.1