Qapıda iki balaca qəbir... - Ədalət Qarabulud

Qapıda iki balaca qəbir...

Epiqraf: “Ölümün kölgəsi bəzən sevgidən doğulur; 

                         sevgisiz qalan qəlb öz məzarını qapıda gözləyir.”

I. Ayaqqabılar

Ayaqqabılar - 
iki balaca qəbir,
iki sükut daşına bənzər.

Onlar heç vaxt danışmadılar,
amma hər gün
məni ölümə bir addım da yaxınlaşdırdılar.

Qapının ağzında dayanıb
ölməz bir təntənə qurdular - 
bir cüt boşluqla
bütün evi məzar eylədilər.

Qaranquş pəncərədən içəri baxdı,
qanadında yazın işığı vardı,
amma içəridə
yalnız qara kölgə dizi üstə oturmuşdu.

 Qaranquş – ruhun uçuşu, darısqal evdən çıxmaq istəyən azadlıq.

“Qapı açılmasa, ölüm gəlməz; qapı açılsa, sevgi dönməz.”

II. Ev

Divarlar torpaq kimi susdu,
güzgülər öz əksini gizlətdi.
Bir vaxt sənin nəfəsinlə isinəndə
ocaq işıq saçardı,
indi külək yalnız soyuqdan danışır.

Külək qapının dəmirini yalayır,
sanki ölülərin dilidir.
Pəncərə şüşəsinə ay düşüb,
onu qanlı nişanə kimi saxlayır.

Onda bir səs eşidildi -
“Mən Sükutun Qadınıyam,
ölümün elçisiyəm,
hər evə bir dəfə gəlirəm,
amma qapıda iz qoyuram…”

Külək – ölümün xəbərçisi; ay – ruhun üzərindəki möhür.

“Evdə işıq yoxdursa, ruh qapını gözləyir; evdə səs yoxdursa, qəbirlər danışır.”

Mən eşqi ölüm kimi gördüm,
ölümü isə eşqin özü kimi.
Çünki hər ikisi məni sənə apardı - 
biri göylərdə, biri torpağın altında.

Qaranlıqda bir sual işığı yanır:
səni daha çox sevən kimdir?
Mən - nəfəsimlə səni çağıran,
yoxsa qəbir - səssizliyi ilə
səni özünə qısqanclıqla saxlayan?

Sükutun Qadını əlini qaldırıb dedi:
“Sevgi qara su kimidir,
ölüm o suyun aynasıdır.
Hansı üzünə baxsan,
eyni sirri görəcəksən.”

Kölgə qapının altından süründü,
sanki ruhun öz yolunu axtarırdı.
Mən onu izlədim - 
amma kölgə qəbir daşında itdi.

Kölgə – yolçu ruh, bədəndən azad olmaq istəyən varlıq.

“Sevgi ölürsə, ölüm danışır; ölüm susursa, sevgi qalxır.”

IV. Qapı

Qapı hər açıldıqca
məni bir az da torpağa yaxınlaşdırır.
Onun cırıltısında
eşqin və ölümün gizli sövdələşməsi var.

O, sənin üçün gözləyir,
amma açılan hər an
mənim içimdə bir pərdə dağılır.

Ay işığı qapının eşiyində dayanır,
kölgə ilə işıq bir-birini udur.
Burada
sevgi də, ölüm də
eyni andın içində gizlənir.

Sükutun Qadını isə pıçıldayırdı:
“Qapı yalnız taxta deyil,
o iki dünyanın dilidir.
Onu açsan, sükutla danışarsan;
bağlasan, səssizliklə öləcəksən.”

Qapı – iki dünyanın sərhədi, həm eşik, həm qəbir.

“Qapı eşikdirsə, iki dünya birdir; qapı bağlanırsa, sevgi əbədidir.”

V. Dua

Gecələr pıçıldayıram:
“Ey qaranlıq, mənə onu qaytarma,
amma izini silmə!
Qoy ayaqqabılar qalsın qapıda,
iki balaca qəbir kimi - 
unutmağın daşını tutaraq.”

Quş gecənin ortasında
uzaqdan səsləndi,
sanki ruhun səsi idi,
sanki Tanrının pıçıltısı idi.

Sevgi ölümü çağırdı,
ölüm sevgini saxladı.
Və mən anladım:
hər iki güc
birlikdə məni sənin yanına aparır.

Sükutun Qadını son dəfə dedi:
“Hər qəbir bir qapıdır,
hər qapı bir qəlbdir,
hər qəlb isə əbədi sevgidir.”

Quş – ruhun səmaya qalxması, Tanrıya xəbər aparan elçi.

 “Sevgi torpaqdan doğular, ölüm sevgidən; kim qapını döysə, cavab sükut olar.