✦ Təklikdə Allah kimi... (mistik-fəlsəfi poema) - Ədalət Qarabulud

✦ Təklikdə Allah kimi...

     (Mistik-fəlsəfi poema)

Gözəl şairəmiz Dursun Musayevaya ithaf

İnsan həyatının ən dərin qatında bir sirr var: tənhalıq.
Bu poema həmin sirrin poetik izahıdır. Burada təklik – həm dərd, həm dua, həm sual, həm də cavabdır.

Şair özünü Tanrıya bənzər bir məqamda duyur:

• Yaradıcıdır, çünki övladları, əsərləri, düşüncələri var.

• Tənhadır, çünki onların heç biri onun ruhunun boşluğunu doldura bilmir.

“Təklikdə Allah kimi” – bəşəri və ilahi tənhalığın ortaq qovşağıdır. Təklik burada cəza deyil – sınaq, lənət deyil – zikr, qorxu deyil – sirrdir.

Bu sətirlər dua ilə fəlsəfənin, göz yaşı ilə işığın, sükutla kainatın qovuşduğu yerdən doğur.

I. Sualın daş divarı

Bilməm kim günahkar,
bilməm kim haqlı...
Sanki dünya bir məhkəmədir –
hakimi də,
məhkumu da mənəm.

Ömür boğazımda ilişib qalan tikədir:
nə udulur,
nə qaytarılır.

Bir tərəfdən həyat çağırır,
bir tərəfdən ölüm pıçıldayır:
“Keç, burda azadsan.”

Amma mən hələ də
sualın daş divarını döyürəm –
qolumda izlər qalır,
cavab isə yoxdur.

II. Yaradış və yadlıq

Bu gün Allah kimi oğul-uşaqlıyam –
yaratdıqlarım var:
bədənimdən qopmuş işıqlar,
ruhumdan süzülmüş nəfəs.

Amma onlar məndən ayrı
öz yollarına gedirlər.

Mənim təklikdə gördüyüm yuxuları
heç vaxt anlamırlar,
sonsuz sükutu eşitmirlər.

Mən isə hər üzlərində
öz yoxluğumu görürəm.

Sanki bir Tanrı
öz yaratdıqları arasında
özünü tapa bilmir.

III. Təklik – sirr

Bu gün Allah kimi yalnızam, təkəm.
Əllərim boş,
ürəyim dolu,
gözlərim donub.

Təklik bəzən ibadətdir –
bir nəfəsdə əbədiyyəti dərk etmək,
bir sükutda kainatın dilini eşitməkdir.

Təklik bəzən lənətdir –
insanı içindən yeyən qurd,
nəfəsi sükutun soyuğuna çevirən daşdır.

Amma ən çox –
təklik bir sirrdir:
Tanrıya yaxın anın
görünməyən qapısı.

O qapıdan keçəndə insan həm özünü,
həm də Allahı
bir damla göz yaşında tanıyır.

Epiloq 

“Ya Rəbb, təklikdə Səni gördüm,
sükutda Sənin adını eşitdim.”

Ya Rəbb, təklikdə özüm itdimsə,
Səndə tapıldım.

Ya Rəbb, təklik qaranlıq deyil,
Sənin işığının pərdəsidir.

Ya Rəbb, məni təklikdən yaratdın,
təklikdə saxla,
təklikdə qəbul et.

Müəllifin qeydi

Əziz oxucu,
bu poema mənim üçün sadəcə şeir deyil — mənim daxili sükutumun, həm də qovğamın sözlə ifadəsidir.

“Təklikdə Allah kimi”ni yazarkən mən Tanrı ilə insan arasında körpü axtarırdım. Təklik bəzən insanı içindən yeyən bir boşluq kimi görünür, amma mən gördüm ki, əslində o boşluq doldurulmaq üçün deyil, eşidilmək üçündür. O sükutda bəzən Allahın nəfəsi duyulur.

Buradakı misralar həyatımda məni boğan sualların, cavabsızlıqların, həm də işıqla dolu anların ifadəsidir. Hər kəsin öz həyatında belə anları olur — bəziləri susur, bəziləri isə danışır. Mən yazdım.

Əgər bu poema sənin tənhalığına da bir damla işıq sala bilsə, demək ki, söz öz ünvanına çatdı.