Gecə sığınacaq deyil, özümdür... - Ədalət Qarabuludun YENİ ŞEİRLƏRİ
Kölgəsiz Qapı
səssiz bir rüzgarötür ruhumu tanımadığım sulara –
bədən yerə sarılır,
torpaq qucaqlayır doğma kimi.
bir qapı açılır...
nə kilidi var, nə də çərçivəsi —
amma keçənin yolu
geri dönməz.
nəfəs yerə düşəndə,
ruh qalxar
bir səhranın ortasında
işıqsız, sonsuz bir arayışa.
orada –
vaxt su kimi axmaz,
sözlər daş kimi susar,
amma əməl danışar
öz diliylə,
çəkilməz mürəkkəbdə yazılmış kimi.
bəziləri nurla qucaqlanır,
bir yuxu qədər yüngül —
mələklərin səsi
ruhun içində oxuyur.
bəziləri isə —
öz kölgəsinin içinə düşür,
çünki kölgə orada
içindən doğar.
bərzəx,
necə də qəribə bir aynadır:
orada nəfsin susar,
amma haqqın əksi
hər şeyi göstərər.
və bir gün —
dəvət gələcək,
surun səsi göyü titrədəndə,
ruh yenidən bədənə qayıdacaq.
və sən,
öz özünü qarşılayacaqsan:
əllərində etdiklərin,
dilində dediklərin,
ürəyində gizlədiklərinlə.
ya bir bağça açılar önündə —
səbrin çiçəkləriylə dolu,
ya da yanar bir gecə
sonsuz bir susqunluqda.
ey ruh,
yol sənsən, yolçu da sənsən —
amma yolun sonu
heç vaxt səndən özgə deyil.
Ay işığında unudulmuş ad
gecə
- zamanın nəfəsini tutduğu an -
bir pərdə kimi enir varlığımın üstünə.
şəhər susur.
adamlar yox olur.
yalnız ruhlar qalır,
aya baxan
və ayla danışanlar.
mən də onlardan biriyəm -
addımlarım səssiz,
qəlbimdə min illik suallar
və cavabların sükutu.
gecə
məni özümə qaytarır,
nə adım var,
nə də gündüzlər geyindiyim maskam.
yalnız varam.
və bu "varlıq"
o qədər sakit, o qədər təmizdir ki,
qorxuram toxunmağa.
ay işığıyla örtülür içim,
melankoliya deyil bu,
- bu təslimiyyətdir,
təkliyə, dərinliyə,
özümə...
səssizliyin içində
bir səs doğulur:
- “bəs sən kimsən?”
və cavab vermirəm.
çünki adım da, keçmişim də
bu işıqda əriyir.
gəzdim -
sanki ruhum aya toxundu,
bir ulduz içimdən keçdi,
və mən birdən bildim:
gecə
sığınacaq deyil,
- özümdür.
Səssiz taxt
Dünya yanır, alov içində -
O isə sükutla baxır.
Tacdan ağır düşüncəsi var,
Rüzgar əsir, o tərpənmir.
Qılınc deyil, söz daşıyır,
Qan deyil, səbir axıdıb.
Fırtınada dağ olmağı,
Küləklə dost qalmağı bilib.
Bir an - sonsuzluğa açılan qapı,
O anı seyr edər dimdik.
Çökən kölgələr içində belə,
İşığını içdən tapıb.
“İtirə bilərsən hər şeyi” - deyir,
“Amma mənliyini saxla.”
Çünki həyat burulğandır daim,
Yalnız səbir çıxar ağa.
Dəmir də qırılar, daş da ovular,
Amma düşüncə - əbədi.
Özünü tanı, dünya səni silkələsə də,
Sənin yolun, sənin iradəndi.
Gecənin ortasında səs eşidilər:
“Bu da keçəcək, bu da bir dərs.”
Ölüm belə qorxutmur onu,
Çünki ölüm də təbiətin bir tərsi.
Bağışla zalımı, anla cahili,
Çünki sən də bir öyrənənsən.
Xoşbəxtlik tapılmaz sarayda,
Səssizlikdə, içində sən sənsən.
Mark Avreli kimi...
Bəzən dünya dağılar -
və bir nəfər tərpənməz.
Sanki daş deyil,
amma daşdan da sakit.
Zamanın axını içində,
öz içində bir sahil tikib
orada oturur...
özünə baxır.
O - bir imperator deyil,
bir əmanətdir.
Əlində qılınc yox,
amma nəfsini doğrayacaq qədər kəskin düşüncəsi var.
“Bu da keçəcək,” - deyir
sözlə yox, baxışla.
Çünki dilsiz hikmət,
kəlmələrdən üstündür bəzən.
Üzərinə düşən hər itki,
onda iz qoymur -
çünki içində
heç bir şeyə sahib olmayan
bir adam var.
Azadlıq da budur:
heç nəyə bağlanmamaq -
amma hər şeyə mərhəmətlə baxmaq.
Ölüm?
Qapı deyil,
güzgüdür.
Həyatı seyr edənə,
özünü xatırladan.
Odur ki,
hər səhər
gözlərini açanda
dəyişmək istəmir dünyanı -
səbr edir,
çünki anlayır:
ən böyük çevriliş
içdədır.
Onun qalası -
taxtı yox, təmkini.
Onun ordusu -
susqunluğu,
gücü isə -
təslimiyyətə qarşı üsyan deyil,
təslimiyyətin özündə
ağlı tapmaqdır.
və sonda,
o deyir:
“Sakitlik təkcə sükut deyil -
o, özünlə barışdır.
Ona sahib olan,
heç nəyə ehtiyac duymaz artıq.”
Bu şeirdə sözlər nəfəs alır,
və bəlkə də…
öz iç sükutuna
bir addım yaxınlaşdırır səni.
Ədalət Qarabulud
