BƏLƏKDƏN KƏFƏNƏ... (Mistik-fəlsəfi poema) - Ədalət Qarabulud

BƏLƏKDƏN KƏFƏNƏ...

       Mistik-fəlsəfi poema

Epioqraf

Müəllif qeydi:

Bu poema insan həyatının bələkdən kəfənə qədər olan mistik və metafizik səyahətini təsvir edir.
“Bələkdən Kəfənə” - yalnız başlanğıc və son deyil, həm də nəfəs, sükut və ruhun işığa dönüşü anlamında bir səyahətdir.
Hər fəsil həyatın bir mərhələsini simvolik və təşbehlərlə ifadə edir.

I. BƏLƏKDƏN – KƏFƏNƏ

Mənim bu dünyada yaşadığım nə?
Bir nəfəsin içində gizlənmiş əsr,
bir sükutun sinəsində çırpınan qığılcım.
Doğulanda ağladım -  
çünki Tanrının işığını ilk dəfə
bədənimin qaranlığına sığdırmaq istədim.
Bələk - ağ parça içindəki ilk həbsxanam idi,
Kəfən - ağ parça içindəki son azadlığım...
Eyni rəng, eyni sükut,
yalnız nəfəs fərqlidi aralarında.
Hər gün bir az doğuluram,
bir az ölürəm - 
ruh, torpağın üstündə nəfəs alan kölgədi.
Həyat, bəlkə də,
Tanrının unudulmuş yuxusudu.
Biz o yuxunun içində bir anlıq işığıq - 
yanırıq,
və izimiz külə dönür.

II. NƏFƏSİN BAŞLANĞICI

Tanrı “Ol!” dedi - 
və sükutun dodağından bir nəfəs doğuldu.
O nəfəsdən işıq çıxdı,
işıqdan kölgə,
kölgədən insan.
Biz - işığın kölgəsiyik,
Tanrının nəfəsinin buxarı.
Hər doğum - kainatın titrəməsidi,
bir damla qan içində
sonsuzluq gizlənir.
Ana nəfəs alanda - 
səma bir az genişlənir,
yer bir az yumşalır.
Ruh bədənə girəndə
suyun səthinə atılan daş kimidi - 
dairələr yaranır,
və hələ də yayılır,
hər bədən bir dalğa,
hər dalğa - Tanrıya qayıdan izdi.
Nəfəs - 
Tanrının “hələ yaşa” pıçıltısıdı.
O pıçıltı bəzən külək olur,
bəzən dua,
bəzən bir körpənin ağlamasında gizlənir.

III. SÜKUTUN DİBİ

Bütün səslər axırda
bir sükuta yıxılır.
O sükut - daşın, torpağın,
ölümün ürəyidir.
Sükut, bəzən Tanrının
ən sədaqətli peyğəmbəridi - 
danışmaz, amma hər şeyi deyər.
Gecənin içində otururam,
öz nəfəsimin səsini dinləyirəm.
O səs - mənim varlığımın xışıltısı,
özümü torpağa çevirməyə çalışan yuxudu.
Torpaq susur,
amma onun sükutu da danışır - 
yarpaqların titrəməsində,
rüzgarın içindəki dua kimi.
Bəzən anlayıram:
Tanrı, bəlkə də, heç danışmayıb - 
biz sadəcə Onun sükutunu eşidirik.
O sükutun dərinliyində
bir uşaq ağlayır,
bəlkə mənəm,
bəlkə hələ doğulmamış bir ruh.

IV. RUHUN QAYIDIŞI

Torpaq nəfəs alır - 
elə bil yuxuda Tanrının sinəsinə baş qoyub,
nəfəsi isti, sükutu dərin.
Rüzgar ölülərin saçlarını darayır,
yarpaqlar - onların məktublarıdı,
külək isə - Tanrının səsində
insan xatirəsi kimi titrəyir.
Ruh qalxır - 
tüstü kimi,
sükutun içindən süzülür,
bədənini soyunmuş bir işıq kimi.
O, göyə dönmür əslində - 
çünki göy artıq onun içindədi.
Hər ulduz bir ruhun qığılcımıdı,
hər dua bir ulduzun ölümü.
Ruh - Tanrının nəfəsində itən lələk kimidi,
yüksəldikcə yox olur,
yox olduqca əbədiləşir.
Torpaq onu qucaqlayır - 
ana kimi,
göy onu qucaqlayır - nur kimi.
İki qucaq arasında ruh
külə dönür,
işığa qarışır,
yenidən doğulur.
Varlığın dairəsi qapanır - 
bələk kəfənə çevrilir,
kəfən işığa.
Artıq nə ad qalıb, nə zaman - 
yalnız nəfəs,
yalnız nur,
yalnız Tanrının sükutunda
əksini tapan bir ruh.

Son söz:

Biz – bələkdə unudulmuş dualar,
torpaqda xatırlanan işıqlarıq.
Ölüm – yoxluq deyil,
varlığın qayıdış nöqtəsidir.
Həyat isə
Tanrının bir anlıq gülümsəməsidi - 
işığın içində sönən,
amma özündən sonra
sonsuzluğu işıqlandıran.

Ədalət Qarabulud.скачать dle 12.1