RUHUMDA DİRİLƏN ŞƏHƏR - Ədalət Nəbi Qarabulud

RUHUMDA DİRİLƏN ŞƏHƏR

Bir vaxt anamın ətəyindən sallanan
bir vedrə almanın ətiriydi o şəhər,
indi isə - 
şəhid nəfəsinin isidib közə çevirdiyi
sonsuz bir ocaqdır.

Göyün yaddaşı var —
orada unudulmuş səs yoxdur.
Hər səs Tanrının barmağından asılıb,
hər nəfəs torpağın altına
işıq salır, dua salır.

Bir gün - 
odun, suyun, daşın və insanın
bir-birinə qarışdığı bir gündə
bir mələk səngərlərin üstündən keçdi.
Qanadından tökülən işıq
xarabalığın qəlbində
dirilişin ilk qığılcımını yandırdı.

Bilirəm —
torpağa düşən hər damla qan
Tanrının əl yazısında bir hərfdir;
hər hərf bir şəhər,
hər şəhər bir ruhun
ikinci doğuluşudur.

Füzuli - 
sən indi mənim içimdə
sükutla danışan peyğəmbərsən.
Sənin küçələrin göyün damarlarına bağlanıb,
orada Tanrı
insanla torpağın barışığını yazır.

Mən o yazını görmüşəm -
bir əsgərin göz yaşında,
bir ananın duasında,
bir uşağın ilk gülüşündə.

İndi hər səhər
o şəhərin ruhu
gözlərimdə dirilir,
külə dönmüş evlərdən
nur qalxır,
adamın qəlbinə işıq düşür yavaş-yavaş.

Ey dirilən şəhər - 
sən artıq xəritədə yox,
mənim içimdə yaşayırsan.
Çünki ruhun torpaqla qovuşduğu yerdə
Tanrı yenidən nəfəs alır...