QAPIDA İKİ BALACA QƏBİR (Poema) - Ədalət Qarabulud

QAPIDA İKİ BALACA QƏBİR 

Poema

Bəzi evlər uçmur.
Onlar sadəcə bir gün gözləməyə başlayırlar.

I. QAPI

Qapı
çoxdan açılmamışdı.
Taxtanın damarlarında
illərin yeri görünürdü.
Eşik
hələ də
ayaq səslərini saxlayırdı.
İnsanları yox.
Səhər
pəncərədən içəri düşən işıq
evi oyatmırdı.
Sadəcə
divarların yerini
bir daha yoxlayırdı.
Küncdə
iki balaca sükut vardı.
Toz
onların ətrafında
günləri yavaş-yavaş
dairəyə alırdı.
Heç kim
onlara toxunmurdu.
Heç kim
onları yerindən götürmürdü.
Elə bil
bu evdə
hər şey
onların yerini
əzbər bilirdi.
Külək
qapının altından keçəndə
taxta
çox astadan
köhnə bir səs çıxardı.
Bu,
cırıltı deyildi.
Sanki
ağac
öz yaddaşını
çevirdikcə
xışıltı eşidilirdi.
Pəncərə
uzaqdakı ağaclara baxırdı.
Ağaclar
hər yaz
yarpaqlanırdı.
Bu ev isə
fəsilləri
işığın rəngindən tanıyırdı.
Bir qaranquş
damın kənarına qondu.
Bir qədər dayandı.
Sonra
uçmadı.
Elə bil
o da
bu qapının
nəyi gözlədiyini
bilirdi.
Axşam
işıq
asta-asta
eşiyə qədər çəkildi.
Orada
iki balaca ayaqqabı vardı.
Bütün ev
elə bil
onların ölçüsünə
kiçilmişdi.
Sükut
qapını bağlamırdı.
Sükut
o iki ayaqqabının
içində yaşayırdı.
Və gecə
evə girəndə
ilk qaralan
divarlar olmadı.
Ən əvvəl
ayaqqabıların
kölgəsi
uzandı

II. EV

Ev
əvvəlcə
səsini itirdi.
Sonra
qoxusunu.
Ən axırda
vaxtını.
Saat
divardan asılı qalmışdı.
Əqrəblər
eyni yeri göstərirdi.
Amma
günlər
yenə gəlib gedirdi.
Demək,
zaman
saatla ölçülmürmüş.
Pəncərədən düşən işıq
hər səhər
otağın ortasında
eyni yerdə dayanırdı.
Bir az sonra
səssizcə
yerini dəyişirdi.
Bu evdə
ən çox
işıq gəzirdi.
Divarlar isə
yerindən tərpənmirdi.
Masanın üstündə
bir fincan vardı.
Dibində
qurumuş çayın
solğun rəngi.
Su
çoxdan çəkilmişdi.
Rəng
qalırdı.
Bəzi xatirələr
belə yaşayır.
Onlar
səs çıxarmır.
Sadəcə
silinmirlər.
Pəncərənin çərçivəsində
nazik bir çat
işığı
iki yerə bölürdü.
Səhərlər
o çat
uzanırdı.
Axşamlar
yenə qısalırdı.
Ev
beləcə
günləri sayırdı.
Toz
heç yerə tələsmirdi.
O,
əşyaların üstünə
yox,
vaxtın üstünə
çökürdü.
Külək
içəri girmirdi.
Qapının ağzında
bir an dayanır,
sonra
geri dönürdü.
Elə bil
bu evdə
toxunulmaz
bir sükut yaşayırdı.
Damın kənarında
qaranquş
yenə göründü.
Bu dəfə
səs salmadı.
Qanadlarını
yığıb
uzun müddət
yerindən tərpənmədi.
Onun baxdığı yer
göy deyildi.
Eşik idi.
Axşam
otaqlara
qaranlıq dolanda
əşyalar
bir-bir
kölgələrinə çəkildi.
Yalnız
eşik
qaralmadı.
Sanki
işıq
ən axırda
onu tərk edirdi.
Ev
bütün gecə
heç nə demədi.
Amma
sükutun
öz nəfəsi vardı.
Divarlar
onu dinləyirdi

III. ZAMAN

Vaxt
əvvəl
taxtada görünür.
Sonra
dəmirin pasında.
Ən axırda
şəklin rəngində.
Divardan asılmış
köhnə çərçivə
bir az əyilmişdi.
Heç kim
onu düzəltmirdi.
Elə bil
ev
xatirələrini
dəyişməkdən çəkinirdi.
Pəncərənin önündə
bir stul vardı.
İşıq
hər səhər
onun kürəyinə söykənirdi.
Axşam
asta-asta
geri çəkilirdi.
Stul
yerini dəyişmirdi.
Amma
günəş
hər gün
onu başqa cür
yaşlandırırdı.
Fincanın dibində
qurumuş iz
daha da tündləşmişdi.
Su
çoxdan
öz yoluna getmişdi.
İz
qalmağı seçmişdi.
Toz
əşyaların üstünə
elə enirdi ki,
sanki
heç nəyi örtmür,
yalnız
hər şeyi
öz yaşına qaytarırdı.
Külək
yenə gəldi.
Qapının ağzında
bir an
dayandı.
Sonra
eşiyin üstündən
səssiz keçdi.
Taxta
o keçidi
tanıdı.
Heç nə demədi.
Axşam
qaranquş
damdan qalxdı.
Bir dövrə vurdu.
Yenə
eyni yerə qondu.
Göy
geniş idi.
Amma
bəzən
qayıdış
uçmaqdan
uzun çəkir.
Gecə
evin içinə
asta-asta
yerləşdi.
Divarlar
qaraldı.
Şüşələr
qaraldı.
Şəkil
qaraldı.
Yalnız
eşik
uzun müddət
işığın son izini
özündə saxladı.
Səhərə qədər.

IV. EŞİK

Eşik
heç kimi çağırmır.
Heç kəsi saxlamır.
Gedən
onun üstündən keçir.
Qayıdan da.
Taxta
ayaq səslərini
insanlardan
uzun yaşayır.
Yağış
onu isladır.
Günəş
yenə qurudur.
İllər
liflərinə hopur.
Heç biri
onu
yerindən tərpətmir.
Səhər
işıq
asta-asta
eşiyə çatdı.
Bir an
orada dayandı.
Sonra
iki balaca
kölgənin
yanından keçdi.
Onlar
yerlərini dəyişmədilər.
Toz
ətraflarında
nazik bir dairə çəkmişdi.
Elə bil
ev
onların yerini
unudulmaqdan qoruyurdu.
Qapı
azca tərpəndi.
Külək
içəri girmədi.
Sanki
bu səssizliyin
öz sərhədi vardı.
Damın kənarında
qaranquş
qanadlarını açdı.
Uçmadı.
Bir qədər
eşiyə baxdı.
Sonra
başını
yavaşca
yana əydi.
Axşam
işıq
geri çəkildi.
Kölgələr
uzandı.
Taxtanın üstündə
iki balaca
qaranlıq
qaldı.
Ev
yenə
susdu.
Amma
bu dəfə
sükut
boş deyildi.
O,
kiminsə
bir vaxt
buradan keçdiyini
unutmamışdı.

V. SƏHƏR

Səhər
həmişə olduğu kimi
işıqla gəldi.
Pəncərə
onu
səssizcə
otağa buraxdı.
Divarlar
bir-bir
öz rəngini
xatırladı.
Masa
yerində idi.
Stul da.
Fincanın dibində
qalmış solğun iz
işıq düşəndə
bir an
yenidən
suya bənzədi.
Sonra
yenə
öz rənginə qayıtdı.
Külək
eşiyə toxundu.
Taxtanın
nazik damarlarında
işıq
asta-asta
yeridi.
Heç nə
dəyişmədi.
Yalnız
toz
bir anlıq
havaya qalxdı.
Sonra
yenə
əşyaların üstünə yox,
vaxtın üstünə
qondu.
Damın kənarında
qaranquş
qanad çaldı.
Bu dəfə
uçub getdi.
Ev
onun ardınca
baxmadı.
Səhər
heç kimi
geri qaytarmırdı.
Sadəcə
gecənin
çəkilib getdiyini
göstərirdi.
Qapı
açılmadı.
Bağlanmadı.
Eşik
yerində qaldı.
İşıq
onun üstündən
keçdi.
Bir anlıq
dayandı.
Sonra
otağın içinə
yayılıb
gözdən itdi.
Və
qapının ağzında
iki balaca ayaqqabı
səhərin içində
elə sakit dayanmışdı ki,
elə bil
ev
illərdir
onların səsini
qoruyurdu.
Səhər
tam açıldı.
Heç nə
bitmədi.
Heç nə
başlamadı.
Yalnız
işıq
bir az da
irəli getdi.

скачать dle 12.1